Wskazówki do pracy z dzieckiem ze specyficznymi trudnościami w uczeniu

W pracy z dzieckiem przejawiającym specyficzne trudności w nauce czytania i pisania najbardziej skuteczne jest uczenie polisensoryczne – jednoczesne zaangażowanie wielu zmysłów: słuchu, wzroku, kinestezji. Maksymalnie należy wykorzystać te zmysły, które funkcjonują prawidłowo z jednoczesnym ćwiczeniem tych słabszych.

 

W pracy z dzieckiem o specjalnych potrzebach edukacyjnych należy:

  • stosować na przemian czytanie głośne i czytanie ciche utworów ze sprawdzeniem zrozumienia tekstu;
  • utrwalać i powtarzać przy każdej, nadarzającej się okazji w ciągu dnia;
  • polecać pisanie ołówkiem w większej liniaturze,
  • należy usuwać wyrazy niepoprawnie napisane tak, by dziecko nie przyswajało sobie w pamięci wzrokowej ich wadliwego obrazu graficznego poprzez:
    1. całkowite zamazanie wyrazu z błędem i napisanie go u góry w sposób poprawny,
    2. zaznaczenie na marginesie ilości słów błędnie napisanych, zaś dzieci same je znajdują w porównaniu z tekstem poprawnie napisanym.

 

Pomoc:

  • stosowanie wielu ćwiczeń grafomotorycznych doskonalących technikę pisani (przepisywanie rodzi awersję do pisania);
  • częste sprawdzanie zeszytów i poprawność zapisów prac domowych,
    by wyeliminować zniekształcenia informacji;
  • prowadzenie słownika wyrazów trudnych;
  • dostosowanie wymagań do praktycznych możliwości dziecka;
  • stosowanie różnego rodzaju wzmocnień – zachęty pochwały;
  • organizowanie sytuacji umożliwiającej przeżycie sukcesu w celu uzyskania wiary
    we własne siły;
  • otoczenie opieką i wsparciem, powierzanie ról możliwych do spełnienia;
  • uczenie sposobów radzenia sobie w sytuacjach trudnych;
  • uczenie właściwych zachowań w sytuacjach napięć agresywnych jako reakcji obronnych na niepowodzenie;
  • współpracowanie ze szkołą w zakresie:
    1. planowania zadań domowych i ćwiczeń umiejętności szkolnych pod kierunkiem nauczyciela,
    2. tworzenie prawidłowej atmosfery: życzliwości, miłości, zrozumienia,
    3. ułożenie prawidłowego harmonogramu dnia – stałych pór odrabiania lekcji, wypoczynku, snu i posiłków.

 

Należy pamiętać, aby:

  1. nie stwarzać atmosfery zdenerwowania, napięcia, wyśmiewania, lecz dążyć
    do spokoju i wzajemnego zaufania;
  2. nie robić wymówek czy awantur, lecz rzeczowo wskazywać możliwości poprawienia błędów;
  3. nie przeciążać czytaniem i przepisywaniem, lecz dostosować ćwiczenia do możliwości dziecka;
  4. nie wyręczać dziecka w jego pracach, lecz zachęcać do samodzielnego ich wykonywania;
  5. nie karać, zakazywać i straszyć, lecz nagradzać nawet za niewielki efekty.

 

Ponadto mówmy często do dziecka:

  • przyjemnie mi zobaczyć tak starannie wykonaną pracę,
  • miło widzieć jak pracujesz,
  • podziwiam twoją pracę,
  • jestem z ciebie dumny(a),
  • brawo,
  • świetnie sobie z tym poradziłeś,
  • cieszy mnie to, że włożyłeś w tę pracę dużo wysiłku,
  • podoba mi się twój pomysł,
  • cieszą mnie twoje postępy,
  • cieszy mnie twoja wytrwałość,
  • doceniam to, jak bardzo się starasz,
  • wierzę, że osiągniesz sukces, pracuj tak dalej,
  • gratuluję,
  • masz prawo do błędów, popraw je,
  • małymi kroczkami dojdziesz do celu,
  • dzisiaj udało się tyle, jutro możesz osiągnąć więcej,
  • jestem zawsze z tobą, możesz liczyć na moją pomoc.